Do they?!?!

Ο θάνατος του Άγγελου την είχε εγκλωβίσει αναγκαστικά στο παρελθόν. Έζησε πολλά χρόνια προσπαθώντας να ξεπεράσει τα όρια της απουσίας και της παρουσίας του στο παρόν της. Στην αρχή η απουσία του ήταν οδυνηρή γιατί υπήρχε παντού γύρω της. Παρουσία και απουσία συγχέονταν. Λίγο λίγο η απουσία πήρε την πραγματική της υπόσταση. Ο Άγγελος δεν ήταν εκεί, δεν υπήρχε πουθενά γύρω της. Υπήρχε μόνο μέσα στο μυαλό της. Ζούσε σ' ένα σχήμα από αναμνήσεις, κάτι σαν μια ιδεολογική κατασκευή που ακολουθούσε το παρόν της. Κάτω από ένα τέτοιο σχήμα ο Άγγελος δεν είχε βγει ποτέ από τη ζωή της κι η παρουσία του ήταν κάπως σαν αυτονόητη.

Μήτση Βαλάκα, Οι μεγάλοι έρωτες δεν φοράνε νυφικό

P.S.

Στο ένα χέρι το σφυρί και μπροστά μου ένα ψυγείο παγωτών γεμάτο πάγο. Η τέλεια ευκαιρία να βγάλεις το άχτι σου! Σκέφτεσαι αυτόν που σε συγχίζει πιο πολύ και εκτονώνεσαι στον πάγο. Μερικές φορές ίσως γίνεται πιο εύκολο, αν τον έχεις απέναντί σου.

Και οι σκέψεις πετάνε μακριά... και εγώ να μην ξέρω ποιό είναι το χειρότερο! Το ότι με άφησε εδώ να παλεύω μόνη μου με τα ψυγεία (και τα φαντάσματα), ή το ότι πρόλαβε να καταστρέψει μόνος του τον εαυτό του πριν του σπάσω εγώ το κεφάλι?!?! Τελικά έπρεπε να είναι εδώ!!! Γιατί αν ήταν εδώ θα ήξερε πως λειτουργούν τα ψυγεία και θα έβαζε ένα χεράκι. Γιατί πάντα θα αναρωτιέμαι πως θα ήταν η ζωή μου αν ήταν εδώ!

Dark paradise

Εκείνη τη μέρα το ένστικτό μου λειτούργησε! Σχεδόν με τρόμαξε! Ποιός δεν θα τρόμαζε αν ήθελε να συναντήσει κάποιον πολύ και τον συναντούσε στο πιο απίθανο μέρος?! Και το ένστικτό μου πάντα δούλευε. Ακόμα και εκείνη την τελευταία φορά.......

Κι μετά από έξι χρόνια δεν έμειναν μόνο οι σκιές και η σκέψη ότι πάντα θα με προστατεύει. Υπάρχει πάντα κάτι δικό του που πάντα θα λατρεύω και θα με κάνει να τον νιώθω κοντά.

Πώς ήρθαν όλα αλλιώς.......

Καλό είναι να αποφεύγουμε πράγματα που ξέρουμε ότι θα μας πληγώσουν. Γιατί είναι πολύ ωραίο να λέμε πως όλα γίνονται αρκεί να θες, αλλά ΟΧΙ!!! Υπάρχουν επιθυμίες που δεν μπορούν να εκπληρωθούν. Και τα υποκατάστατα μόνο πόνο μπορούν να φέρουν. Δεν μπορούμε να αναβιώσουμε καταστάσεις.

Νothing remains the same

Τόσα χρόνια δοκίμασα πολλούς τρόπους να αντιμετωπίσω την απώλεια...να ξεχάσω...να ξεπεράσω... Ούτε εγώ ήξερα τι ήταν καλύτερο. Τελευταία έμαθα να ζω μαζί της. Είναι καλύτερα έτσι. Aυτοί που έφυγαν δεν γυρίζουν πίσω... ούτε με κλάματα, ούτε με υστερίες. Μπορούμε όμως να τους κρατήσουμε στη μνήμη μας... και να τους κάνουμε περήφανους! Ελπίζοντας πως μας βλέπουν.....

"Σιωπή"

Φωτογραφίες από το παρελθόν...
στιγμές παγωμένες στο χρόνο...
μας θυμίζουν όσα ζήσαμε, όσα ήμασταν, όσα δεν μπορούμε να έχουμε πια!!
Αλλά αν αφεθούμε μπορούν να μας παγώσουν μαζί τους γιατί δεν μπορείς να περάσεις όλη σου τη ζωή ξεφυλλίζοντας παλιές φωτογραφίες... 
Έρχεται κάποτε η στιγμή που πρέπει να βγεις εκεί έξω και να φτιάξεις καινούριες...

Όλοι μπορούμε να επιλέξουμε πως θέλουμε να ζήσουμε.

Ροζ Συννεφάκια

Οι αθεράπευτα ρομαντικές ιστορίες δεν σκοτώνουν ποτέ τους ήρωές τους. Μάλλον αυτός είναι ο λόγος που με απογοητεύουν! Η πραγματική ζωή δεν έχει ροζ συννεφάκια. Είναι ζούγκλα!

Διαβάζοντας, λοιπόν, πριν λίγους μήνες το Mερσέντες Χιλ εκνευρίστηκα απίστευτα. Ο ήρωας σκοτώθηκε και η ηρωίδα αποτυγχάνοντας να συνεχίσει τη ζωή της κλείστηκε στον εαυτό της. Λίγο πριν το τέλος της ζωής της μια τσιγγάνα της δίνει πίσω τη χαμένη της ζωή... την ελπίδα και την ευκαιρία να ξανα ζήσει τον μεγάλο έρωτα, αλλά και την λάμψη μιας ζωής που άφησε χωρίς δισταγμούς. 

Όνειρο ήτανε...

Είναι οι στιγμές που το όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Τα τέσσερα τελευταία χρόνια γίνονται ψέμα.

Η ευκαιρία που δεν ήρθε. Η ελπίδα που πέθανε. Τα φαντάσματα παίρνουν σάρκα και οστά. Όλες οι ευχές πραγματοποιούνται. Ο χρόνος γυρίζει πίσω... πέντε χρόνια πριν.

Ο Πρίγκιπας

Απ' τις σταγόνες της βροχής που χτυπάνε

πάνω στο τζάμι και σαν δάκρυ κυλάνε

σαν μια που χρόνια κρατάω μέσα μου εικόνα

ερωτευμένη είμαι ακόμα μ' έναν γκρίζο χειμώνα

Κι η σκέψη μου σε σένα πάλι τώρα τρέχει

κι η καρδιά μου άλλο να ναι μόνη δεν αντέχει

Κάποιες στιγμές, σαν αυτήν εδώ, αναρωτιέμαι πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μου αν ήξερα ότι ο Πρίγκιπας είναι κάπου εδώ. Αν είχα ακόμη την ελπίδα πως κάπου θα τον πετύχω... και τότε θα με αγκαλιάσει και θα με φιλήσει και θα ζήσουμε το δικό μας happy end. Όταν ο Πρίγκιπας φεύγει πριν απομυθοποιηθεί είναι πολύ δύσκολο να πάρει κάποιος άλλος τη θέση του και τότε όλη η κοσμοθεωρία σου αλλάζει. Ποιός άλλωστε θα είναι άξιος να αναμετρηθεί μαζί του?

Κόκκινo Τριαντάφυλλo...

Έτσι συχνά όταν μιλάω για τον Ήλιο

Μπερδεύεται στη γλώσσα μου ένα

Μεγάλο τριαντάφυλλο κατακόκκινο.

Αλλά δεν μου είναι βολευτό να σωπάσω.

Οδυσσέας Ελύτης

Κάπως έτσι είναι τα πράγματα. Ίσως γιατί ο Ήλιος είναι άπιαστος. Ίσως γιατί ο χρόνος δεν γιατρεύει. Ίσως γιατί η απώλεια του πρίγκιπα συνεπάγεται βίαιο συμβιβασμό με την πραγματικότητα. 

"Συνταγές Αγάπης"

Ώρες-ώρες συλλογιέμαι πως, σ' ένα τέτοιο παραμύθι, κάποια παράξενα αερικά έκλεψαν το κλειδί της ζωής μου και μπαινοβγαίνουν σ' αυτήν όποτε επιθυμούν να γκρεμίσουν κάθε τι που αγαπώ.
Τα φαντάζομαι με μεγάλα σουβλερά δόντια κι ατσάλινα μάτια να τριγυρίζουν ανάμεσα στους τοίχους που χωρίζουν τον κόσμο που ζούμε από εκείνον που ούτε μπορούμε να φανταστούμε και να λεπιδίζουν κάθε άπλωμα της καρδιάς.
Το θυμάμαι σαν και τώρα. Ένα τέτοιο ξωτικό πριν 8χρόνια είχε ρίξει μια σκόνη, κακιά χρυσόσκονη και τον μετέτρεψε σε σύννεφο.

Θα είσαι εκεί?

Τι θα αλλάζαμε στη ζωή μας αν μας δινόταν η ευκαιρία να γυρίσουμε πίσω το χρόνο? Ο Elliot αναρωτιέται για το αν είναι σωστό να επέμβει στη μοίρα και να σώσει τη νεκρή αγαπημένη του στο παρελθόν. Τι θα άλλαζε στη ζωή του αν εκείνη δεν πέθαινε πριν τριάντα χρόνια? Αν αυτή σωθεί αυτός θα αντέξει να την εγκαταλείψει και να ζήσει μακριά της μια ολόκληρη ζωή?

You are my Sunshine, my only Sunshine....

Είναι άδικο να ξέρεις ότι δεν έχεις ελπίδες για αυτή τη ζωή! Είναι άδικο να ξέρεις ότι δεν σου δόθηκε η ευκαιρία να προσπαθήσεις!! Είναι άδικο να σου γκρεμίζουν τα όνειρα! Ο χρόνος περνάει... κλείνει τις πληγές... μα τα σημάδια μένουν εκεί!

You will never know....

Πάντα βρέχει τέτοια μέρα... Kαι εγώ πάντα θα σκέφτομαι εσένα...

It breaks my heart 'cos I know you're the one for me

Don't you feel sad they're never was a story obviously

To never be

You will never know

I will never show

What I feel 

what I need from you no

With every smiles come my reality irony

You won't find out what is being killing me

Can't you see me, can't you see

Παλιά μου όνειρα...

Μπορώ να το κόψω στα πέντε... Ένα κομμάτι για κάθε έναν που έχει χαθεί... Πρωτοχρονιά του επτά... τα πλακ αουτ της ΔΕΗ... να περπατάμε χέρι χέρι ως το πρωί... ενοχές και αντοχές... να μ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά...

Απουσίες...

Και όσο οι μέρες πλησιάζουν ξέρω πως δεν έχω το δικαίωμα να έρθω! Και αν δεν πνίγομαι όπως τους πρώτους μήνες, εξακολουθεί να με πικραίνει. Και τα όνειρα δεν βοηθάνε καθόλου. Το ίδιο γεγονός ξανά και ξανά, σχεδόν κάθε βράδυ! Και φαντάσματα να με κυνηγούν τόσα χρόνια μετά, όπως στο πρώτο μάθημα οδήγησης. Και η ανόητη σκέψη πως δεν θα πάθω κακό... γιατί θα με προσέχεις.  

Μαύρη πεταλούδα...

Το αγόρι στη φωτογραφία δεν πρέπει να είναι πάνω από δέκα χρονών. Τα πράσινα μάτια του λάμπουν. Το χαμόγελό του, παιδικό ακόμα, δεν απέχει πολύ από την ενήλικη πραγματικότητα. Η ευτυχία στο παιδικό προσωπάκι είναι ολοφάνερη! Δέκα χρόνια μετά... μόνο φωτογραφίες...

Το αγόρι έγινε έφηβος και στη συνέχεια άντρας. Τα πράσινα μάτια έγιναν πιο σκούρα χωρίς να χάσουν κάτι από την λάμψη τους. Το χαμόγελό του το χάριζε σε όλο τον

Still Here...

I'm still here…
Holding your hand

Close your eyes
I'll stay beside you
I'm still here
I won't let them find you
I'll be laying right here by your side
Even though my heart is breaking
Seeing you like this I'll face it
Don't be afraid
You're not alone

Το φόρεμα...

Έχει άραγε ένα φόρεμα τη(ν υπερφυσικη) δυνατότητα να παγώσει το χρόνο?? Φορέθηκε σε μια άλλη εποχή... Φορέθηκε σε γιορτές... Φορέθηκε σε μεγάλη χαρά...

Και όταν όλα σκοτείνιασαν, αυτό κλείστηκε στην ντουλάπα. Έπαψε να βλέπει το φως του Ήλιου... Δεν αναζητήθηκε από κανέναν. Κουβαλούσε αναμνήσεις! Ένα απλό μαύρο φόρεμα είχε γίνει τόσο "βαρύ" και το γεγονός αυτό το έκανε δύσκολο να φορεθεί. Έτσι, θάφτηκε μαζί με το παρελθόν για να πάψει να ξυπνάει μνήμες που πονούσαν.

"Όμως δεν ήρθες εσύ...

...το χαμόγελό σου λείπει η ζωή μου η μισή και ό,τι είν' δικό σου!"

Εκείνο το βράδυ είχα προαίσθημα. Ήμουν σίγουρη για τη συνάντηση. Έπρεπε να γίνει! Είχε περάσει ενάς μήνας και έξι μέρες από την τελευταία φορά.

Όλο το βράδυ καθόμουν σε αναμένα κάρβουνα,